Alexander Graham Bell - (3 Mart 1847, Edinburgh – 2 Ağustos 1922 Baddeck)
1876'da Telefonun icadı ile tanınan Alexander Graham Bell, 1847 de İskoçyada Edinburgh da doğdu. Ontario ya yerleşti, daha sonra Amerikaya, ve Boston'a yerleşti.
Aslında Graham Bell, sağırların sessizliğini ortadan kaldırmaya çalışıyordu. Bunu başaramadı ama her gün yeni bir özelliğe kavuşan telefonla birbirinden kilometrelerce uzaktaki insanların birbirlerini duymalarını sağladı.
Telefonun yaratıcılarından olan Graham Bell'in annesi doğuştan sağırdı. Dedesi ve babası yıllarını sağırlara adadı. Özellikle babası sağırlara duymasalar bile konuşmayı öğretmenin yollarını geliştirmeye çalıştı. İki kardeşi veremden ölünce, babası kalan tek oğlunun sağlığı için Kanada'ya göçtü. Babasının ölümünden sonra onun çalışmalarını tanıtmak ve yaymak için çabalayan Graham Bell ABD'ye gitti. Burada bir süre sağırlara dil öğretmeni yetiştiren okulda çalıştı. Daha sonra kendi okulunu kurdu.
Ünü kısa sürede yayılan Bell, Oxford Üniversitesi’ne konuk öğretmen olarak çağrıldı. İngiltere'de eline geçen Alman Hermann von Helmholz adlı bilginin işitme fizyolojisine ilişkin kitabını okudu. Müzik sesinin bir tel aracılığı ile aktarılabilineceği düşüncesi üzerinde yoğunlaştı. Bu sırada başka bilim adamları da bu konularda çalışmalar yürütüyordu. İlisha Gray bunlardan biriydi.
İngiletere'den dönen Bell, Boston Üniversitesi İnsan Sesi Fizyolojisi dalı profesörlüğüne getirildi. Kuramsal bilgilerini teknik destekle yaşama geçirmeye ve işitme engelliler için duymalarını sağlayacak aletler yapmaya girişti. Thomas Watson adlı bir elektrik mühendisi ile birlikte çalışmaya başladı. Çalışmalarını yürütmek için maddi destek gerektiğinde kendisine Avukat Gardnier Greene Hubbart yardım elini uzattı. Bell ve Watson 1875 yılında sesin tel üzerinden bir başka yere gittiğini ortaya çıkardı. Ancak ses anlaşılmaz bir durumdaydı. 14 Şubat 1876 günü Bell ve Gray telefon patenti almak için ayrı ayrı başvuru yaptı. Bell'e 7 Mart günü istediği patent verildi. 174.465 nolu patentini alan Bell atölyede denemelerini sürdürürken telefonu çalıştırmak için kullandığı bataryadan pantolonuna asit döküldü. Watson'u yardıma çağırdı:
"Bay Watson, çabuk buraya gelin. Sizi istiyorum."
Bell yardımcısını yardıma çağırırken farkında olmadan 125 yıl önce 10 Mart günü ilk telefon görüşmesini yaptı. Watson Bell'in sesini "telefon"dan duydu. ABD'nin 100’üncü kuruluş yıldönümüne denk gelen bu buluşu ona düzenlenen Yüz Yıl sergisinde birçok ödül kazandırdı. Bell bilimsel çalışmalarını yürütmek için maddi ve manevi destek gördüğü Hubbart Ailesi’nden Mabel ile bir yıl sonra evlendi.
Alexander Graham bell ve Ailesi
Eşi Mabel, ve çocukları Elsie May
(solda) ve Daisy (sağda).
Eşi dört yaşından beri sağırdı. Bell öğrencisi olarak tanıdığı ve daha sonra evlendiği Mabel'e derin bir sevgi duydu. Artan ününe karşın hiçbir zaman ne eşini ne de sağırları unuttu. Eşine yazdığı bir mektupta "Eşin, hangi noktaya çıkarsa çıksın, ne denli zengin olursa olsun, emin ol sağırları ve onların sorunlarını her zaman düşünecektir" diye yazmıştır.
Bugün öne çıkan buluşlarının gölgesinde kalan yapıtlarının çoğu sağırlık konusundaydı. Sağır annesinin ve eşinin duyamadığı sesleri kaydetmeyi başardı. "Gramofon"dan kazandığı parayı bugün de sağırlar için çalışmalar yürüten Alexander Graham Bell Sağırlar Kurumu’na harcadı. Fransa hükûmeti insanlığa hizmetinden dolayı onur ve para ödülü verdi. Verilen parayı Washington'da Sağırlar için Volta Enstitüsü’nü kurmada kullandı. İlk el telefonunu geliştirmek için Bell teknik sorunları alt etmeye çalışırken bir yandan da kendisini dava eden Gray'a karşı hukuk savaşı verdi. Telefon atölyeden 4 yılda çıkabildi. 1880 yılında Bell'e yardım eden Tainer radyofon adını verdikleri aleti denedi.
Bir okulun tepesine çıkan Tainer çok uzaktan görebildiği Bell'e telefonla seslendi "Bay Bell. Bay Bell. Beni duyabiliyorsanız lütfen pencerenin önüne gelip şapkanızı sallayın." Bell şapkasını salladığında artık telefon doğumunun ardından emeklemeye başladı. Sekiz yıl sonra Connecticut eyaleti ilk telefon şebekesine sahip kent oldu.
Telefon yakın yıllara dek Türkiye'de olduğu gibi santraller ve memurlar aracılığı ile yürütülüyordu. Bir süre sonra santrallerde erkek memur yerine kadın memurun çalışması geleneği başladı. İlk kadın santral memuru da Boston'da çalışmaya başlayan Emma Nut oldu.
Kimi siyah beyaz filmlerde gülme konusu yapılan "manyetolu telefon" görüşmeleri 1899 yılında Almon B. Stowger adlı birinin katkısı ile otomatikleşmeye yöneldi. İşin garip tarafı Stowger telefoncu değil cenaze levazımatçısıydı. Rakibinin eşi telefon şirketinde çalışıyordu. Cenaze işleri için Strowger'ı arayanları bu memur kendi eşine bağlıyordu. Bu zor durum karşısında çözüm bulmak için kolları sıvayan Strowger otomatik santralı yapmayı başardı. Halk yeni telefona "kızsız telefon" adını taktı.
Bugünkü telefonlara benzemeyen bir biçimdeydi. Üzerinde birler, onlar, yüzler basamağını temsil eden üç tuş bulunuyordu. Bağlanmak istenen numara tuşlara aranan numarada yer alan rakamın değeri kadar basılarak sağlanıyordu. Arayan kişi tuşa kaç kez bastığını sık sık şaşırdığı için karmaşaya da yol açıyordu. Bunun da çözümü çok geçmeden bulundu.
Kısa sürede New York sokaklarını telefon direkleri ve kablo hatları örümcek ağı gibi kapladı. Yürünmez bir hale gelen sokaklardaki bir telefon direği kabloları tutan 50 çapraz tahta taşıyordu. Telefon günlük yaşama değişik biçimlerde girmeye başladı.
O yıllarda yayımlanan gazetelere verilen bir reklamda telefon şöyle tanıtıldı:
"Sohbet. Ağızdan kulağa telefonla konuşarak çok daha rahat..."
Bell 1915 yılında New York'u San Francisco'ya bağlayan ilk uzun kentlerarası telefon hattını açtı. Karşısında yine yardımcısı Watson vardı. Aradan geçen onca yıla karşın Bell ilk günü unutmadı. Watson'a "Watson seni istiyorum, buraya gel" dedi.
Telefonun olanaklarından yararlanarak müşteri çekmek isteyen oteller arasında kıyasıya bir savaş başladı. Oteller ünlü müzik, tiyatro, opera, konser salonlarına bağlanan telefon "Tiyatrofon" hattı ile aldıkları sesi lobilerinde oturan müşterilerine dinletmeye başladı. Bu evlere ve iş yerlerine yayıldı.
Graham Bell belleklerde telefonun bulucusu olarak yer etse de adının öne çıkmadığı çalışmaları da vardı.
Bunlardan biri büyük bir ilgi ile tüm dünyanın izlediği National Geographic dergisindeki yöneticiliğiydi. Yüzyirmi yıl önce silahlı saldırıya uğrayan ve ağır yaralanan ABD Başkanı Garfield'ın bedenindeki kurşunların yerini belirlemede ilk kez kullandığı telefonik sonda, Röntgen'in X ışınları ile tanıyı geliştirilmesinde kullanıldı. Deniz ve hava taşımacılığı için projeler gerçekleştirdi.
1893 yılında telefon ile ilgili gelişmeleri kaleme alan bir yazar gözlemini şöyle dile getirdi: "Şu anda duyabildiğimiz sanatçı ve şarkıcıları bir süre sonra insanlık görmeyi de başaracak."
Bu sözler "televizyon" özlemi olarak yorumlanmasına karşın gelişen teknoloji görüntülü cep telefonlarını, internet üzerinden canlı yayınla iletişimi işaret ettiğini göstermektedir. Bilimkurgu severler ise "Uzay Yolu" filminden esinlenerek insanların ışınlanmalarından, insanların bulundukları yerde başka bir yerdeki olayı üç boyutlu olarak ekranlarda görerek ya da duyarak değil hissederek elde edeceği günleri tartışıyor.
Sağırlığa karşı yürütülen savaşımın sonucu insanlık dünyasının sağırlığını gideren bir buluşu armağan eden Bell öldüğünde ona duyulan büyük saygı ve sevgiden ötürü soyadından yola çıkarak telefonu simgelemek için kırmızı "çan" resimleri kullanıldı...
--------------------------------------------------------------------------------
Graham Bell'in Telefon Taslağı Yandaki Resim <
Alexander Graham Bell'in Telefon Patent Metni >
To all whom it may concern:
Be it known that I, Alexander Graham Bell, of Salem, Massachusetts, have invented certain new and useful Improvements in Telegraphy, of which the following is a specification:
In Letters Patent granted to me April 6, 1875, No. 161,739, I have described a method of, and apparatus for, transmitting two or more telegraphic signals simultaneously along a single wire by the employment of transmitting-instruments, each of which occasions a succession of electrical impulses differing in rate from the others; and of receiving-instrument, each tuned to a pitch at which it will be put in vibration to produce its fundamental note by one only of the transmitting-instruments; and of vibratory circuit-breakers operating to convert the vibratory movement of the receiving-instrument into a permanent make or break (as the case may be) of a local circuit, in which is placed, a Morse sounder, register, or other telegraphic apparatus. I have also therein described a form of autograph-telegraph based upon the action of the above-mentioned instruments.
In illustration of my method of multiple telegraphy I have shown in the patent aforesaid, as one form of transmitting-instrument, an electro-magnet having a steel-spring armature, which is kept in vibration by the action of a local battery. This armature in vibrating makes and breaks the main circuit, producing an intermittent current upon the line-wire. I have found, however, that upon this plan the limit to the number of signals that can be sent simultaneously over the same wire is very speedily reached; for, when a number of transmitting-instruments, having different rates of vibration, are simultaneously making and breaking the same circuit, the effect upon the main line is practically equivalent to one continuous current.
In a pending application for Letters Patent, filed in the United States Patent Office February 25, 1875, I have described two ways of producing the intermittent current—the one by actual make and break of contact, the other by alternately increasing and diminishing the intensity of the current without actually breaking the circuit. The current produced by the latter method I shall term, for distinction sake, a pulsatory current.
My present invention consists in the employment of a vibratory or undulatory current of electricity in contradistinction to a merely intermittent or pulsatory current, and of a method of, and apparatus for, producing electrical undulations upon the line-wire.
The distinction between an undulatory and a pulsatory current will be understood by considering that electrical pulsations are caused by sudden or instantaneous changes of intensity, and that electrical undulations result from gradual changes of intensity exactly analogous to the changes in the density of air occasioned by simple pendulous vibrations. The electrical movement, like the aerial motion, can be represented by a sinusoidal curve or by the resultant of several sinusoidal curves.
Intermittent or pulsatory and undulatory currents may be of two kinds, accordingly as the successive impulses have all the same polarity or are alternately positive and negative.
The advantages I claim to derive from the use of an undulatory current in place of a merely intermittent one are, first, that a very much larger number of signals can be transmitted simultaneously on the same circuit; second, that a closed circuit and single main battery may be used; third, that communication in both directions is established without the necessity of special induction-coils; fourth, that cable dispatches may be transmitted more rapidly than by means of an intermittent current or by the methods at present in use; for, as it is unnecessary to discharge the cable before a new signal can be made, the lagging of cable-signals is prevented; fifth, and that as the circuit is never broken a spark-arrester becomes unnecessary.
It has long been known that when a permanent magnet is caused to approach the pole of an electro-magnet a current of electricity is induced in the coils of the latter, and that when it is made to recede a current of opposite polarity to the first appears upon the wire. When, therefore, a permanent magnet is caused to vibrate in front of the pole of an electromagnet an undulatory current of electricity is induced in the coils of the electro-magnet, the undulations of which correspond, in rapidity of succession, to the vibrations of the magnet, in polarity to the direction of its motion, and in intensity to the amplitude of its vibration.
Figures 1, 2 and 3 from Alexander Graham Bell's Telephone Patent Number 174,465
That the difference between an undulatory and an intermittent current may be more clearly understood I shall describe the condition of the electrical current when the attempt is made to transmit two musical notes simultaneously—first upon the one plan and then upon the other. Let the interval between the two sounds be a major third; then their rates of vibration are in the ratio of 4 to 5. Now, when the intermittent current is used the circuit is made and broken four times by one transmitting-instrument in the same time that five makes and breaks are caused by the other. A and B, Figs. 1, 2, and 3, represent the intermittent currents produced, four impulses of B being made in the same time as five impulses of A. c c c, &c., show where and for how long time the circuit is made, and d d d, &c., indicate the duration of the breaks of the circuit. The line A and B shows the total effect upon the current when the transmitting-instruments for A and B are caused simultaneously to make and break the same circuit. The resultant effect depends very much upon the duration of the make relative to the break. In Fig. 1 the ratio is as l to 4; in Fig. 2, as l to 2; and in Fig. 3 the makes and breaks are of equal duration. The combined effect, A and B, Fig. 3, is very nearly equivalent to a continuous current.
When many transmitting-instruments of different rates of vibration are simultaneously making and breaking the same circuit the current upon the main line becomes for all practical purposes continuous.
Figure 4 from Alexander Graham Bell's Telephone Patent Number 174,465
Next, consider the effect when an undulatory current is employed. Electrical undulations, induced by the vibration of a body capable of inductive action, can be represented graphically, without error, by the same sinusoidal curve which expresses the vibration of the inducing body itself, and the effect of its vibration upon the air; for, as above stated, the rate of oscillation in the electrical current corresponds to the rate of vibration of the inducing body—that is, to the pitch of the sound produced. The intensity of the current varies with the amplitude of the vibration—that is, with the loudness of the sound; and the polarity of the current corresponds to the direction of the vibrating body—that is, to the condensations and rarefactions of air produced by the vibration. Hence, the sinusoidal curve A or B, Fig. 4, represents, graphically, the electrical undulations induced in a circuit by the vibration of a body capable of inductive action.
The horizontal line a d e f, &c., represents the zero of current. The elevations b b b, &c., indicate impulses of positive electricity. The depressions c c c, &c, show impulses of negative electricity. The vertical distance b d or c f of any portion of the curve from the zero-line expresses the intensity of the positive or negative impulse it the part observed, and the horizontal distance a a indicates the duration of the electrical oscillation. The vibrations represented by the sinusoidal curves B and A, Fig. 4, are in the ratio aforesaid, of 4 to 5—that is, four oscillations of B are made in the same time as five oscillations of A.
The combined effect of A and B, when induced simultaneously on the same circuit, is expressed by the curve A+B, Fig. 4, which is the algebraical sum of the sinusoidal curves A and B. This curve A+B also indicates the actual motion of the air when the two musical notes considered are sounded simultaneously. Thus, when electrical undulations of different rates are simultaneously induced in the same circuit, an effect is produced exactly analogous to that occasioned in the air by the vibration of the inducing bodies. Hence, the coexistence upon a telegraphic circuit of electrical vibrations of different pitch is manifested, not by the obliteration of the vibratory character of the current, but by peculiarities in the shapes of the electrical undulations, or, in other words, by peculiarities in the shapes of the curves which represent those undulations.
There are many ways of producing undulatory currents of electricity, dependent for effect upon the vibrations or motions of bodies capable of inductive action. A few of the methods that may be employed I shall here specify. When a wire, through which a continuous current of electricity is passing, is caused to vibrate in the neighborhood of another wire, an undulatory current of electricity is induced in the latter. When a cylinder, upon which are arranged bar-magnets, is made to rotate in front of the pole of an electro-magnet, an undulatory current of electricity is induced in the coils of the electro-magnet.
Undulations are caused in a continuous voltaic current by the vibration or motion of bodies capable of inductive action; or by the vibration of the conducting-wire itself in the neighborhood of such bodies. Electrical undulations may also be caused by alternately increasing and diminishing the resistance of the circuit, or by alternately increasing and diminishing the power of the battery. The internal resistance of a battery is diminished by bringing the voltaic elements nearer together, and increased by placing them farther apart. The reciprocal vibration of the elements of a battery, therefore, occasions an undulatory action in the voltaic current. The external resistance may also be varied. For instance, let mercury or some other liquid form part of a voltaic circuit, then the more deeply the conducting-wire is immersed in the mercury or other liquid, the less resistance does the liquid offer to the passage of the current. Hence, the vibration of the conducting wire in mercury or other liquid included in the circuit occasions undulations in the current. The vertical vibrations of the elements of a battery in the liquid in which they are immersed produces an undulatory action in the current by alternately increasing and diminishing the power of the battery.
Figure 5 from Alexander Graham Bell's Telephone Patent Number 174,465
In illustration of the method of creating electrical undulations, I shall show and describe one form of apparatus for producing the effect. I prefer to employ for this purpose an electro-magnet, A, Fig. 5, having a coil upon only one of its legs b. A steel-spring armature, c, is firmly clamped by one extremity to the uncovered leg d of the magnet, and its free end is allowed to project above the pole of the covered leg. The armature c can be set in vibration in a variety of ways, one of which is by wind, and, in vibrating, it produces a musical note of a certain definite pitch.
When the instrument A is placed in a voltaic circuit, g b e f g, the armature c becomes magnetic, and the polarity of its free end is opposed to that of the magnet underneath. So long as the armature c remains at rest, no effect is produced upon the voltaic current, but the moment it is set in vibration to produce its musical note a powerful inductive action takes place, and electrical undulations traverse the circuit g b e f g. The vibratory current passing through the coil of the electro-magnet f causes vibration in its armature h when the armatures c h of the two instruments A I are normally in unison with one another; but the armature h is unaffected by the passage of the undulatory current when the pitches of the two instruments are different.
Figure 6 from Alexander Graham Bell's Telephone Patent Number 174,465
A number of instruments may be placed upon a telegraphic circuit, as in Fig. 6. When the armature of any one of the instruments is set in vibration all the other instruments upon the circuit which are in unison with it respond, but those which have normally a different rate of vibration remain silent. Thus, if A, Fig. 6, is set in vibration, the armatures of A1 and A2 will vibrate also, but all the others on the circuit will remain still. So if B1 is caused to emit its musical note the instruments B B2 respond. They continue sounding so long as the mechanical vibration of B1 is continued, but become silent with the cessation of its motion. The duration of the sound may be used to indicate the dot or dash of the Morse alphabet, and thus a telegraphic dispatch may be indicated by alternately interrupting and renewing the sound.
When two or more instruments of different pitch are simultaneously caused to vibrate, all the instruments of corresponding pitches upon the circuit are set in vibration, each responding to that one only of the transmitting instruments with which it is in unison. Thus the signals of A, Fig. 6, are repeated by A1 and A2, but by no other instrument upon the circuit; the signals of B2 by B and B1; and the signals of C1 by C and C2—whether A, B2, and C2 are successively or simultaneously caused to vibrate. Hence by these instruments two or more telegraphic signals or messages may be sent simultaneously over the same circuit without interfering with one another.
I desire here to remark that there are many other uses to which these instruments may be put, such as the simultaneous transmission of musical notes, differing in loudness as well as in pitch, and the telegraphic transmission of noises or sounds of any kind.
When the armature e, Fig. 5, is set in vibration the armature h responds not only in pitch, but in loudness. Thus, when c vibrates with little amplitude, a very soft musical note proceeds from h; and when c vibrates forcibly the amplitude of the vibration of h is considerably increased, and the resulting sound becomes louder. So, if A and B, Fig. 6, are sounded simultaneously, (A loudly and B softly,) the instruments A1 and A2 repeat loudly the signals of A, and B1 B2 repeat softly those of B.
Figure 7 from Alexander Graham Bell's Telephone Patent Number 174,465
One of the ways in which the armature c, Fig. 5, may be set in vibration has been stated above to be by wind. Another mode is shown in Fig. 7, whereby motion can be imparted to the armature by the human voice or by means of a musical instrument.
The armature c, Fig. 7, is fastened loosely by one extremity to the uncovered leg d of the electro-magnet b, and its other extremity is attached to the center of a stretched membrane, a. A cone, A, is used to converge sound vibrations upon the membrane. When a sound is uttered in the cone the membrane a is set in vibration, the armature c is forced to partake of the motion, and thus electrical undulations are created upon the circuit E b e f g. These undulations are similar in form to the air vibrations caused by the sound—that is, they are represented graphically by similar curves.
The undulatory current passing through the electro-magnet f influences its armature h to copy the motion of the armature c. A similar sound to that uttered into A is then heard to proceed from L.
In this specification the three words “oscillation,” “vibration,” and “undulation,” are used synonymously, and in contradistinction to the terms “intermittent” and “pulsatory.” By the terms “body capable of inductive action,” I mean a body which, when in motion, produces dynamical electricity. I include in the category of bodies capable of inductive action—brass, copper, and other metals; as well as iron and steel.
Having described my invention, what I claim, and desire to secure by Letters Patent is as follows:
1. A system of telegraphy in which the receiver is set in vibration by the employment of undulatory currents of electricity, substantially as set forth.
2. The combination, substantially as set forth, of a permanent magnet or other body capable of inductive action, with a closed circuit, so that the vibration of the one shall occasion electrical undulations in the other, or in itself, and this I claim, whether the permanent magnet be set in vibration in the neighborhood of the conducting-wire forming the circuit, or whether the conducting-wire be set in vibration in the neighborhood of the permanent magnet, or whether the conducting-wire and the permanent magnet both simultaneously he set in vibration in each other’s neighborhood.
3. The method of producing modulations in a continuous voltaic current by the vibration or motion of bodies capable of inductive action, or by the vibration or motion of the conducting-wire itself, in the neighborhood of such bodies, as set forth.
4. The method of producing undulations in a continuous voltaic circuit by gradually increasing and diminishing the resistance of the circuit, or by gradually increasing and diminishing the power of the battery, as set forth.
5. The method of, and apparatus for, transmitting vocal or other sounds telegraphically, as herein described, by causing electrical-undulations, similar in form to the vibrations of the air accompanying the said vocal or other sound, substantially as set forth.
In testimony whereof I have hereunto signed my name this 20th day of January, A.D. 1876.
ALEX. GRAHAM BELL
Witnesses:
THOMAS E. BARRY,
P. D. RICHARDS.
ALO ne demek? Hiç Düşündünüz mü?
Günlük hayatımızda sayısını bile sayamayacağımız kadar çok kullandığımız ALO ne demek ve nereden geliyor? ve Telefonla Alakası Ne?
BİR SEVGİLİNİN ADIYDI...
Telefonda hemen hemen her gün kim bilir kaç kez kullandığımız ALO sözcüğü, gerçekte bir sevgilinin adının "kısaltılmış" biçimidir.
Sevgilinin "tam adı" "Alessandra Lolita Oswaldo" dur. Bu sevimli genç kız, telefonu icat eden Alexander Graham Bell’in sevgilisiydi. Graham Bell, telefonu icad edince, ilk hattı sevgilisinin evine çekmişti.
ALO
Atölyesinde, telefonu çalınca, arayanın Allessandra Lolita Oswaldo’dan başkası olamayacağını bildiğinden; Graham Bell, telefonu açar açmaz "Alessandra Lolita Oswaldo" diyordu.
Bell, zamanla sevgilisine adını kısaltarak hitap etmeye başladı ve telefonu her açışında onu
"Ale Lol Os" diye karşıladı.
Çalışmaları uzadıkça, Graham Bell, sevgilisinin adını daha da kısalttı ve ona iki heceli bir ad buldu. Bu kısa ad "ALO" idi.
Allessandra Lolita Oswaldo, geliştirip tüm kente yaymaya çalıştığı telefondan başka bir şey düşünmeyen, sevgilisinin bitmez tükenmek bilmeyen deneylerinden rahatsız olmaya başlayınca Bell’i terk etti.
Yaşlı Bell, sevgilisinin kendisini bir gün arayacağı umuduyla telefonun başından ayrılmadı. Kentte çekilen telefon hatlarının sayısı da giderek artmaya başlamıştı. Graham Bell’i artık başka kişiler de arıyordu. Fakat o, telefonun her çalışında, kendisini sevgilisinin aradığını sanarak telefonunu ALO diyerek açıyor ve herkese artık ALO diyordu.
O günlerde hemen herkes, telefonu açtıklarında Alexander Graham Bell’in anısına saygı olarak ALO demeye başladı.
Bugün tümümüzün kullandığı ALO sözcüğü işte o günlerden uzanmaktadır günümüze...
